Jak rozpoznać oponę zimową – praktyczny poradnik

Stoisz przy aucie i zastanawiasz się, czy patrzysz na oponę zimową czy letnią. Masz wrażenie, że bieżnik wygląda „ostrzej”, ale nie jesteś pewien, co to dokładnie znaczy. Z tego poradnika dowiesz się, jak samodzielnie rozpoznać oponę zimową – od pierwszego rzutu oka po odczytanie oznaczeń na boku.

Jak rozpoznać oponę zimową na pierwszy rzut oka?

Już przy szybkim spojrzeniu jesteś w stanie wstępnie ocenić, czy masz do czynienia z oponą zimową. Wystarczy popatrzeć na ogólny kształt i głębokość bieżnika, ilość drobnych nacięć oraz to, jak guma zachowuje się w chłodzie. Przy lekkim naciśnięciu palcem zimówka wydaje się bardziej miękka niż opona letnia, a same klocki bieżnika są wyraźnie mocniej „pocięte”.

Typowa opona zimowa wygląda na dużo bardziej „agresywną” niż letnia. Ma głębsze rowki, rozbudowany i skomplikowany rysunek bieżnika oraz bardzo liczne cienkie nacięcia na całej powierzchni. W zimnym otoczeniu mieszanka gumowa wyraźnie ugina się pod palcem, podczas gdy opona letnia w tych samych warunkach staje się twarda i „szklana”.

Podczas szybkich oględzin zwróć szczególną uwagę na kilka elementów wyglądu bieżnika:

• głębokość i gęstość bieżnika – zimówka ma zwykle wyższe klocki i gęściej rozmieszczone rowki niż opona letnia,
• ilość lameli – dostrzeżesz setki drobnych nacięć na każdym klocku, które tworzą gęstą siatkę,
• szerokie rowki obwodowe i poprzeczne – mają odprowadzać wodę oraz błoto pośniegowe, dzięki czemu opona „czyści się” z zanieczyszczeń,
• brak dużych, gładkich bloków – typowa zimówka praktycznie nie ma szerokich, nieponacinanych klocków charakterystycznych dla wielu modeli letnich.

Mocne pierwsze wrażenie jest bardzo przydatne, ale to za mało, aby mieć pewność, że patrzysz na prawdziwą oponę zimową. Dokładna identyfikacja powinna łączyć ocenę rzeźby bieżnika i lameli z weryfikacją oznaczeń na boku opony oraz informacji podawanych przez producenta.

Po samym wyglądzie bardzo łatwo pomylić nowoczesną oponę wielosezonową z zimową, dlatego ocenę wizualną zawsze łącz z szukaniem symbolu 3PMSF na boku opony i lekturą opisu producenta.

Jak wygląda bieżnik opony zimowej?

W oponach zimowych rzeźba bieżnika jest znacznie głębsza niż w modelach letnich. Ma to umożliwić skuteczne „wgryzanie się” w śnieg i błoto pośniegowe oraz zapewnić dużą ilość przestrzeni na gromadzący się śnieg, który działa jak dodatkowe „klocki” poprawiające trakcję. Dzięki temu przyczepność na miękkiej nawierzchni pozostaje wysoka nawet przy niskich temperaturach.

Bieżnik zimowy można rozpoznać po kilku charakterystycznych elementach:

• głębokie rowki obwodowe, biegnące wokół całej opony i rozdzielające poszczególne rzędy klocków,
• rozbudowane rowki poprzeczne, które wgryzają się w śnieg i ułatwiają ruszanie oraz hamowanie,
• skomplikowane wzory bloków, często w układzie kierunkowym lub asymetrycznym, dostosowane do pracy w błocie pośniegowym,
• układ klocków sprzyjający „wgryzaniu się” w śnieg – nieregularne krawędzie, schodki, ząbki na brzegach bloków,
• kanały służące do szybkiego odprowadzania wody i błota pośniegowego z kontaktu opony z nawierzchnią.

W porównaniu z oponą letnią bieżnik zimówki jest znacznie bardziej „otwarty” i mocno ponacinany. Znajdziesz w nim mniej dużych, jednolitych klocków, a dużo więcej mniejszych elementów oddzielonych wyraźnymi rowkami. Dzięki temu powierzchnia styku opony z drogą w warunkach zimowych składa się z ogromnej liczby aktywnych krawędzi zamiast kilku szerokich, gładkich pól gumy.

Głębokość bieżnika ma duże znaczenie nie tylko w nowej oponie, ale również w trakcie eksploatacji. Przyjmuje się, że w oponach zimowych praktyczne minimum dla zachowania sensownych właściwości to około 4 mm głębokości bieżnika, mimo że przepisy dopuszczają jazdę do wartości 1,6 mm. Poniżej 4 mm znacząco maleje zdolność opony do „wgryzania się” w śnieg i odprowadzania błota pośniegowego, co odczujesz szczególnie podczas ruszania pod górę oraz hamowania.

Jakie cechy mają lamele i bloki bieżnika?

Lamele to drobne, cienkie nacięcia wewnątrz klocków bieżnika. W oponie zimowej pełnią kluczową rolę w budowaniu przyczepności na śniegu i lodzie. Każde takie nacięcie tworzy dodatkową krawędź trącą, która „wgryza się” w lód, a jednocześnie pozwala odkształcać się blokom bieżnika i lepiej dopasować je do nierówności nawierzchni.

W zimówkach lamele wyróżniają się kilkoma cechami:

• bardzo dużą liczbą – klocki bieżnika są gęsto pocięte, co znacznie zwiększa ilość czynnych krawędzi,
• różnymi kierunkami nacięć – jedne pracują przy przyspieszaniu i hamowaniu, inne stabilizują auto w zakrętach,
• gęstym rozmieszczeniem na całej powierzchni bieżnika, także w strefie barkowej opony,
• możliwością „zamykania się” pod obciążeniem – niektóre systemy lameli usztywniają się przy wyższych prędkościach, co poprawia stabilność prowadzenia na asfalcie.

Rozkład bloków bieżnika w zimówce różni się wyraźnie od tego, co zobaczysz na typowej oponie letniej. Bloki są węższe, ustawione gęściej i rozdzielone wyraźnymi rowkami, dzięki czemu lepiej wcinają się w śnieg. W oponach letnich częściej występują szerokie, ciągłe klocki i długie żebra, których zadaniem jest obniżanie oporów toczenia i poprawa precyzji prowadzenia na suchym asfalcie.

Praktyczny sposób rozpoznania jest prosty: im więcej drobnych nacięć i „pociętych” bloków widzisz na całej powierzchni bieżnika, tym większa szansa, że to opona zimowa lub całoroczna. W takiej sytuacji koniecznie sprawdź dalsze oznaczenia, bo wizualnie wiele nowoczesnych opon wielosezonowych przypomina klasyczne zimówki.

Jak oznaczenia na boku opony pomagają rozpoznać zimówkę?

Wygląd bieżnika mówi bardzo dużo, ale stuprocentową pewność, że trzymasz w ręku oponę zimową, dają dopiero oznaczenia na boku. To one wynikają z norm, homologacji i testów, a nie tylko z projektu rzeźby. Na ściance bocznej znajdziesz zarówno dane o rozmiarze i nośności, jak i informacje o przeznaczeniu sezonowym.

Podczas oględzin boku opony poszukaj przede wszystkim kilku rodzajów symboli i napisów:

• symbolu 3PMSF (Three Peak Mountain Snowflake) – mała ikona trzech szczytów górskich z płatkiem śniegu w środku, będąca potwierdzeniem zimowych właściwości zgodnie z testami,
• oznaczenia M+S (Mud & Snow) – informującego o przydatności w błocie i śniegu, będącego deklaracją producenta,
• słów w nazwie modelu, takich jak „Winter”, „Snow”, „Alpin”, „Nordic”, „Ice” lub „Snowcontrol”, sugerujących przeznaczenie zimowe,
• standardowych oznaczeń rozmiaru, indeksu prędkości i nośności, które muszą być zgodne z zaleceniami producenta auta, jeśli oponę chcesz stosować jako zimową.

W aktualnych standardach to właśnie symbol 3PMSF stanowi międzynarodowe potwierdzenie, że opona przeszła testy przyczepności na śniegu. Oznaczenie M+S, nazwa handlowa czy sam wygląd bieżnika to tylko informacje pomocnicze, które warto brać pod uwagę razem z 3PMSF, ale nie zamiast niego.

Co oznacza symbol 3PMSF i kiedy jest stosowany?

Symbol 3PMSF (Three Peak Mountain Snowflake) to piktogram trzech szczytów górskich z umieszczonym wewnątrz płatkiem śniegu. Znajdziesz go na boku opony jako niewielki obrazek wybity lub wytłoczony w gumie. Obecność tego znaku oznacza, że konkretny model spełnił wymogi testów przyczepności na ubitym śniegu.

Oznaczenie 3PMSF jest przyznawane na podstawie przepisów homologacyjnych obowiązujących na rynku europejskim i wielu innych rynkach. Opona musi przejść standaryzowane testy hamowania i przyczepności na śniegu w homologacji typu ECE, a wynik porównuje się z oponą wzorcową. Dopiero wtedy producent może umieścić na boku symbol gór z płatkiem śniegu.

W praktyce opona może, ale nie musi, mieć symbol 3PMSF w zależności od przeznaczenia:

• typowe opony zimowe przeznaczone do jazdy w warunkach śniegu i mrozu powinny posiadać 3PMSF,
• wiele opon wielosezonowych o dobrych parametrach zimowych również przechodzi testy i dostaje ten symbol,
• klasyczne opony letnie nie mają 3PMSF, nawet jeśli producent oznaczy je jako M+S,
• starsze modele bez aktualnej homologacji albo opony wyłącznie z oznaczeniem M+S mogą nie posiadać symbolu gór z płatkiem śniegu.

Przy wyborze ogumienia na zimę traktuj 3PMSF jako najważniejsze kryterium rozpoznania opony przeznaczonej do jazdy w warunkach typowo zimowych. To właśnie ten symbol daje realną informację, że dana opona została sprawdzona w standaryzowanych testach na śniegu.

Czy oznaczenie M+S wystarczy aby uznać oponę za zimową?

Skrót M+S oznacza Mud & Snow, czyli błoto i śnieg. To oznaczenie wprowadził sam sektor oponiarski jako deklarację producenta, że dana opona powinna radzić sobie lepiej w miękkim terenie niż typowa opona szosowa. Nie wynika ono bezpośrednio z testów homologacyjnych potwierdzających zimowe właściwości.

Samo M+S może pojawić się na bardzo różnych typach ogumienia. Zobaczysz je na wielu oponach zimowych, na licznych modelach wielosezonowych, a także na części opon terenowych i SUV-owych. W praktyce oznacza jedynie, że rzeźba bieżnika i konstrukcja są dostosowane do pracy w błocie oraz lekkim śniegu, ale nie mówi nic o drodze hamowania na ubitym śniegu czy lodzie.

Różnice między M+S a 3PMSF można podsumować kilkoma faktami:

• M+S to ogólne oznaczenie użytkowe, które producent umieszcza na oponie według własnej deklaracji,
• 3PMSF wynika z homologowanych testów przyczepności na śniegu i ma charakter potwierdzenia osiągów,
• w wielu krajach europejskich oponę uznaje się za zimową w świetle przepisów dopiero wtedy, gdy ma symbol 3PMSF, a nie tylko M+S.

Do bezpiecznej eksploatacji zimą nie opieraj się wyłącznie na oznaczeniu M+S. Sprawdź, czy opona ma także symbol 3PMSF oraz odpowiednio zimową rzeźbę bieżnika z gęstą siecią lameli, bo dopiero zestaw tych cech świadczy o realnej przydatności w trudnych warunkach.

Jak nazwa modelu może podpowiadać że opona jest zimowa?

Nazwa handlowa opony często sugeruje jej przeznaczenie sezonowe, ale nie zawsze daje stuprocentową pewność. Producenci używają chwytliwych określeń marketingowych, które mają kojarzyć się z konkretnymi warunkami jazdy. Dlatego nazwa powinna być traktowana raczej jako wskazówka pomocnicza niż ostateczny dowód, że to opona zimowa.

Mimo tej ostrożności warto wiedzieć, jakie słowa w nazwie modelu zwykle oznaczają wariant zimowy. Ułatwia to wstępną selekcję w sklepie lub ogłoszeniach z używanym ogumieniem:

• „Winter” – klasyczne oznaczenie zimówek, np. w oponach Continental z serii WinterContact,
• „Snow” – sugeruje przeznaczenie na śnieg, chętnie stosowane przez producentów takich jak Kormoran,
• „Snowcontrol”, „Alpin”, „Nordic”, „Ice” – nazwy kojarzące się z jazdą w zimnym klimacie lub na oblodzonych drogach.

Dobre przykłady to Continental WinterContact TS 870, Kormoran Snow czy Pirelli Snowcontrol Serie III – już sama nazwa sugeruje, że są to opony zimowe. Z kolei modele takie jak Kormoran SUV Summer, Primacy 4+, Road Performance, Ecodriver 5 czy FM601 to opony letnie, choć nie zawsze wynika to wprost z samego oznaczenia. Dlatego ostateczna identyfikacja powinna zawsze opierać się na symbolu 3PMSF, oznaczeniach sezonowych i danych producenta, a nie wyłącznie na brzmieniu nazwy.

Opony zimowe a letnie – różnice w mieszankach

Mieszanka gumowa w oponach zimowych i letnich jest projektowana do pracy w zupełnie innych zakresach temperatur. Opona letnia ma zachować sztywność podczas upałów i na rozgrzanym asfalcie, a opona zimowa musi pozostać elastyczna w mrozie i na śniegu. Bezpośrednio wpływa to na przyczepność, drogę hamowania oraz trwałość bieżnika.

Każda opona składa się z kombinacji kilku grup składników, ale ich proporcje różnią się w zależności od sezonu i przeznaczenia. W mieszance gumowej typowo znajdziesz:

• kauczuk naturalny i syntetyczny – stanowią podstawę gumy, odpowiadają za elastyczność i wytrzymałość,
• sadza i inne wypełniacze – wzmacniają mieszankę i wpływają na odporność na ścieranie,
• krzemionkę (silica) – poprawia przyczepność na mokrej nawierzchni i w niskich temperaturach,
• żywice i oleje – modyfikują twardość gumy oraz sposób, w jaki odkształca się przy różnych temperaturach,
• dodatki uszlachetniające – stabilizatory, antyutleniacze, środki przeciwstarzeniowe.

Mieszanka gumowa w oponie letniej jest stosunkowo twarda i zaprojektowana tak, aby nie miękła nadmiernie przy wysokich temperaturach. Dzięki temu opona zachowuje sztywność na rozgrzanym asfalcie, nie „pływa” w zakrętach i zapewnia precyzyjne reakcje na ruch kierownicą. Takie ogumienie jest też zwykle zoptymalizowane pod kątem niskich oporów toczenia, co zmniejsza zużycie paliwa przy codziennej jeździe.

W oponie zimowej mieszanka zawiera więcej krzemionki i dodatków utrzymujących elastyczność przy niskich temperaturach. Guma jest wyraźnie miększa, dzięki czemu nie twardnieje, gdy słupek termometru spada poniżej zera. Pozwala to zachować przyczepność na zimnym, a nawet oblodzonym asfalcie, choć w ciepłych warunkach skutkuje szybszym zużyciem i wyższymi oporami toczenia.

W praktyce przyjmuje się granicę około 7°C jako punkt odniesienia. Powyżej tej wartości lepiej sprawdzają się opony letnie, bo mieszanka zimowa zaczyna się zbyt mocno uginać i tracić stabilność. Gdy temperatura regularnie spada poniżej 7°C, mieszanka letnia twardnieje, co prowadzi do wyraźnego spadku przyczepności, wydłużenia drogi hamowania i gorszej reakcji na gwałtowne manewry.

Jazda na letnich oponach w niskich temperaturach wyraźnie wydłuża drogę hamowania i pogarsza sterowność, natomiast długotrwała jazda na miękkich zimówkach latem przyspiesza zużycie bieżnika i podnosi zużycie paliwa.

Droga hamowania i inne parametry – czym się różnią opony zimowe od letnich?

Różnice w konstrukcji bieżnika i mieszance przekładają się na konkretne parametry eksploatacyjne. Opona zimowa zachowuje się inaczej niż opona letnia podczas hamowania, przyspieszania, w zakrętach czy na mokrej nawierzchni. Odczujesz to nie tylko w sytuacjach awaryjnych, ale także w codziennej jeździe po mieście i na trasie.

Na śniegu i lodzie w niskich temperaturach opona zimowa zapewnia zdecydowanie krótszą drogę hamowania niż letnia. Testy porównawcze pokazują, że przy prędkości około 50 km/h różnice mogą sięgać nawet kilkudziesięciu procent długości drogi hamowania. Z kolei na suchym i mokrym asfalcie przy wyższych temperaturach to opony letnie hamują krócej, bo ich mieszanka pracuje w optymalnym zakresie, a bieżnik jest mniej „pocięty”.

Poza drogą hamowania warto przyjrzeć się innym parametrom użytkowym:

• opory toczenia – zwykle wyższe w zimówkach ze względu na miękką mieszankę i bardziej otwartą rzeźbę bieżnika,
• zużycie paliwa – rośnie wraz z oporami toczenia, więc jazda zimówkami latem potrafi podnieść spalanie o kilka procent,
• poziom hałasu – opona zimowa bywa głośniejsza, bo pracują liczne krawędzie i rowki, które generują szum,
• trwałość bieżnika – zimówki zużywają się szybciej w wysokich temperaturach, a letnie przyspieszenie zużycia odczuwają zimą, gdy guma staje się krucha.

Najważniejszy pozostaje aspekt bezpieczeństwa. Jazda zimą na oponach letnich wydłuża drogę hamowania, zmniejsza stabilność w zakrętach i znacząco zwiększa ryzyko poślizgu, szczególnie na śniegu i lodzie. Odwrotna sytuacja, czyli jazda latem na zimówkach, również nie jest bezpieczna, bo miękka guma i wysoki bieżnik pogarszają reakcje auta przy nagłych manewrach na suchym asfalcie.

Do tego dochodzi komfort jazdy. Opona zimowa z bardziej agresywnym bieżnikiem tworzy zwykle nieco większy szum i daje bardziej miękkie, „pływające” odczucie prowadzenia w cieplejszych dniach. Opona letnia zapewnia większą sztywność i precyzję sterowania, co kierowcy wyraźnie odczuwają podczas dynamicznej jazdy po suchym asfalcie.

Jak odróżnić opony zimowe od wielosezonowych?

Nowoczesne opony wielosezonowe coraz częściej wyglądają niemal tak samo jak zimowe. Mają rozbudowaną rzeźbę bieżnika, gęste lamele, a często również oznaczenia 3PMSF i M+S. Dlatego rozróżnienie obu typów opon wymaga spojrzenia jednocześnie na wzór bieżnika, mieszankę i dane producenta.

Pod względem wizualnym opony wielosezonowe łączą cechy bieżnika zimowego i letniego. Często mają układ w kształcie „jodełki”, znany na przykład z modelu CrossClimate 2, ale nie są tak „agresywnie” ponacinane jak typowe zimówki. Widać w nich kompromis: część klocków jest gęsto pocięta lamelami, a inne bardziej gładkie, zbliżone do konstrukcji letniej. Głębokość bieżnika zwykle plasuje się pomiędzy klasyczną zimówką a oponą letnią.

Bieżnik opon całorocznych ma kilka powtarzających się cech:

• wzory w „jodełkę” lub asymetryczne, nastawione na przyczepność w różnych warunkach,
• centralną część z większą ilością lameli, odpowiedzialną za trakcję zimą,
• boczne bloki bardziej „letnie”, z mniejszą liczbą nacięć dla stabilności w zakrętach na suchym asfalcie,
• kompromisową głębokość bieżnika i często bardziej „kwadratowy” zarys bieżnika patrząc z przodu samochodu.

Wiele opon wielosezonowych ma jednocześnie symbol 3PMSF i M+S, co potwierdza ich zdolność do pracy zimą. Nie oznacza to jednak, że dorównają dedykowanym zimówkom w naprawdę trudnych warunkach, na przykład podczas jazdy po górskich drogach zasypanych świeżym śniegiem. Parametry pozostają kompromisowe, dopasowane do kierowców jeżdżących głównie w mieście i w umiarkowanym klimacie.

Pod względem mieszanki opona wielosezonowa plasuje się pomiędzy letnią a zimową. Guma jest tak dobrana, aby pracowała w szerokim zakresie temperatur, ale nie jest wyspecjalizowana ani pod ekstremalne mrozy, ani skrajne upały. W rezultacie całoroczna opona na śniegu wypada słabiej niż najlepsze zimówki, za to latem nieco gorzej niż topowe modele letnie.

Rozpoznanie ułatwiają też nazwy modeli. Charakterystyczne człony, takie jak „All Season”, „All Weather” czy „4 Seasons”, jasno sugerują ogumienie całoroczne. Popularne przykłady to CrossClimate 2, Quatrac czy Vector 4Seasons G2. Mimo to zawsze warto skonfrontować nazwę z opisem producenta oraz symbolami 3PMSF i M+S na boku, żeby nie pomylić opony wielosezonowej z klasyczną zimówką lub letnią.

Jak bezpiecznie kupić i użytkować opony zimowe?

Właściwy dobór i użytkowanie opon zimowych ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo, trwałość i koszty eksploatacji samochodu. Nawet najlepsza zimówka nie spełni swojego zadania, jeśli będzie źle dobrana, zbyt stara albo użytkowana niezgodnie z zaleceniami producenta auta. Warto więc podejść do tematu z odrobiną dokładności.

Przed zakupem nowych zimówek sprawdź kilka istotnych elementów, aby uniknąć nietrafionego wyboru:

• rozmiar opony zgodny z zaleceniami producenta samochodu, zapisany zwykle na słupku drzwi lub w instrukcji,
• indeks prędkości i nośności dopasowany do parametrów auta i stylu jazdy,
• obecność symbolu 3PMSF, a pomocniczo także oznaczenia M+S,
• świeżość produkcji potwierdzona kodem DOT, z którego odczytasz tydzień i rok wytworzenia opony,
• opinie oraz testy niezależnych organizacji i mediów motoryzacyjnych,
• dopasowanie charakteru opony do warunków, w jakich jeździsz najczęściej, czyli miasto, trasy ekspresowe, góry lub drogi nieodśnieżane.

Wiek opony ma duże znaczenie nawet wtedy, gdy bieżnik na pierwszy rzut oka wygląda bardzo dobrze. Kod DOT składa się z czterech cyfr na boku opony, z czego dwie pierwsze oznaczają tydzień, a dwie kolejne rok produkcji. Przyjmuje się, że po około 6–8 latach guma zaczyna tracić swoje pierwotne właściwości, twardnieje i gorzej trzyma się nawierzchni, dlatego bardzo stare opony, nawet z „dobrym bieżnikiem”, nie są rozsądnym wyborem.

Podczas eksploatacji zimówek stosuj kilka prostych zasad, które realnie wpływają na bezpieczeństwo i żywotność ogumienia:

• sezonową wymianę kompletu opon, gdy średnie temperatury spadają w okolice 7°C,
• montaż czterech jednakowych opon zimowych na wszystkich kołach, a nie tylko na jednej osi,
• utrzymywanie ciśnienia zgodnego z zaleceniami producenta auta, sprawdzanego regularnie, szczególnie przy spadkach temperatur,
• kontrolę głębokości bieżnika i wymianę opon, gdy zimówki zbliżają się do poziomu około 4 mm,
• rotację kół przód–tył co kilka lub kilkanaście tysięcy kilometrów, aby bieżnik ścierał się możliwie równomiernie.

Po sezonie zimowym opony trzeba odpowiednio przechować. Najlepiej, jeśli trafiają do chłodnego, suchego i zacienionego pomieszczenia, z dala od źródeł ozonu i chemikaliów, które przyspieszają starzenie gumy. Opony na felgach możesz składować w stosie lub na wieszaku, a bez felg najlepiej ustawiać pionowo i co jakiś czas delikatnie obracać, po wcześniejszym umyciu i osuszeniu bieżnika.

Przy kompletowaniu zestawu zimówek zwróć też uwagę na kompatybilność z felgami i samochodem. Wybierz felgi o odpowiednim rozmiarze, rozstawie śrub i parametrze ET, dopuszczone przez producenta pojazdu. Korzystaj z rozmiarów opon wpisanych w dowód rejestracyjny lub wskazanych w instrukcji auta, bo mają one homologację do danego modelu i zapewniają poprawne działanie systemów bezpieczeństwa.

W codziennej eksploatacji kierowcy popełniają kilka powtarzających się błędów, których zdecydowanie warto unikać:

• jazda zimą na dwóch zimówkach i dwóch letnich oponach, co zaburza stabilność auta podczas hamowania i w zakrętach,
• użytkowanie zimówek przez cały rok, prowadzące do szybkiego zużycia bieżnika i wzrostu spalania,
• zbyt niskie ciśnienie w oponach, które wydłuża drogę hamowania i przyspiesza nierówne ścieranie się bieżnika,
• ignorowanie pęknięć, wybrzuszeń i innych widocznych uszkodzeń na boku lub bieżniku opony,
• kupowanie bardzo starych używanych opon „z dobrym bieżnikiem”, bez sprawdzenia kodu DOT i historii eksploatacji.

Jeżeli wybierzesz odpowiednie opony zimowe, zadbasz o ich regularną kontrolę i właściwe przechowywanie, możesz realnie ograniczyć ryzyko wypadku i obniżyć długoterminowe koszty eksploatacji swojego samochodu w sezonie chłodnym.