Jaki motocykl na 170 cm wzrostu – poradnik dla początkujących

Masz około 170 cm wzrostu i zastanawiasz się, jaki motocykl wybrać, żeby nie walczyć z nim przy każdym zatrzymaniu. Ten poradnik krok po kroku wyjaśni, na co patrzeć w danych technicznych, ale też podczas realnej przymiarki w salonie. Dzięki temu łatwiej wybierzesz pierwszy motocykl, który nie będzie za wysoki i pozwoli ci spokojnie skupić się na nauce jazdy.

Dlaczego wzrost 170 cm wpływa na wybór motocykla

Projektanci tworzą motocykle przede wszystkim pod przeznaczenie maszyny: sport, miasto, turystyka, motocykl typu adventure, enduro. Wzrost kierowcy jest tu raczej skutkiem ubocznym przyjętych założeń niż głównym parametrem, dlatego w ofercie dealerów motocykli nie znajdziesz osobnej kategorii „dla niskich”. Przy około 170 cm jesteś bardzo blisko średniej dla wielu rynków, ale wyższe konstrukcje – zwłaszcza motocykl typu adventure i enduro z dużym skokiem zawieszenia – potrafią już sprawić wyraźne trudności przy manewrach.

Nie chodzi tylko o „magiczne liczby” w katalogu, lecz o całość konstrukcji: wysokość i szeroka kanapa, geometria ramy, skok i charakter zawieszenia, średnica kół. Dwa motocykle z podobną wysokością siedzenia mogą się dla ciebie odczuwać zupełnie inaczej, bo jeden ma wąską przednią część siedziska, a drugi bardzo rozłożystą. Dla osoby o 170 cm ten detal potrafi zmienić motocykl z wygodnego w zbyt wysoki tylko przez to, że nogi muszą iść szerzej na boki.

Prawdziwe problemy z wysokością ujawniają się głównie przy bardzo niskich prędkościach. Mowa o manewrach parkingowych, zawracaniu na ciasnym placu czy toczeniu się w korku, kiedy prędkość spada do kilku kilometrów na godzinę. Wtedy siła żyroskopowa kół praktycznie nie pomaga, motocykl nie „trzyma się sam” i dużo łatwiej zaczyna uciekać spod ciebie przy lekkiej utracie równowagi.

Osoba o wzroście 170 cm odczuje to szczególnie mocno na wysokim, ciężkim sprzęcie, gdy nie ma pewnego podparcia nogami. Wystarczy drobny błąd przy puszczaniu sprzęgła, szarpnięcie kierownicą lub zbyt gwałtowne wciśnięcie przedniego hamulca, żeby motocykl przechylił się w stronę, gdzie akurat nie sięgasz dobrze stopą. Przy odpowiednio niskim i lżejszym motocyklu taki sam błąd kończy się zwykle tylko mocniejszym podparciem, a nie wywrotką.

Zastanawiałeś się kiedyś, w jakich sytuacjach niższym kierowcom najczęściej „ucieka” wysoki motocykl. Bardzo często dzieje się to przy zatrzymywaniu się na pochyłym odcinku drogi, gdzie jedna noga ląduje niżej, a druga wyżej. Trudne są także zatrzymania w koleinie, na nierównym poboczu, przy studzience lub krawężniku oraz sytuacje, gdy musisz wycofać ciężką maszynę pod górę tyłem, siedząc w siodle i pchając ją stopami.

Te same miejsca, które na piechotę przechodzisz bez myślenia, na zbyt wysokim motocyklu zamieniają się w ryzyko małej wywrotki. Dochodzą do tego klasyczne sytuacje parkingowe: wpychanie motocykla tyłem na miejsce, manewrowanie na kostce brukowej czy na mokrej trawie pod polem namiotowym. Przy 170 cm wzrostu i za wysokim motocyklu każda z nich wymaga więcej siły, lepszego planowania i często odrobiny szczęścia.

Wiele tak zwanych „głupich paciaków” dzieje się właśnie przy minimalnej prędkości. To są prędkości, przy których motocykl tylko się toczy, a nie jedzie dynamicznie. Właściwie dobrana wysokość siedzenia i pewne podparcie nogami mocno zmniejszają ryzyko takich wywrotek.

Powyżej około 10–15 km/h nawet duże, ciężkie motocykle, w tym wysokie ADV, zaczynają wydawać się odczuwalnie lżejsze. Czuć, że masa jest dobrze scentralizowana, a geometria zaprojektowana pod stabilność przy normalnej jeździe. Znika wtedy wrażenie „walki z kolosem”, a zaczyna się jazda, w której bardziej liczy się technika operowania gazem, hamulcem i spojrzeniem niż sama długość nóg.

Dlatego krytyczny okazuje się moment ruszania i zatrzymywania. To właśnie wtedy przechodzisz z prędkości, przy której motocykl trzyma się sam, do stanu prawie postoju, gdzie cała odpowiedzialność za utrzymanie balansu spada na twoje nogi. Dla osoby o 170 cm wzrostu nie chodzi o to, żeby mieć sprzęt „jak najniższy”, tylko taki, na którym jesteś w stanie spokojnie wykonywać te newralgiczne manewry bez spięcia w ciele.

Przy takim wzroście nie istnieje jeden „idealny motocykl dla niskich”. To raczej zestaw parametrów, na które powinieneś zwrócić uwagę: wysokość siedzenia w katalogu, realna szerokość i kształt kanapy, masa motocykla oraz twoje aktualne doświadczenie jako początkujący motocyklista. Im słabsze obycie z motocyklem, tym ważniejsze, by sprzęt nie dokładał ci stresu tylko przez to, że sięgasz ziemi końcówkami palców.

Przy około 170 cm wzrostu zawsze przymierzaj motocykl „na sucho” jeszcze w salonie: usiądź kilka razy, sprawdź podparcie nóg, zasymuluj zatrzymanie na lekkim pochyleniu i dopiero wtedy myśl o zakupie lub dalszej jeździe próbnej.

Jak dobrać wysokość siedzenia motocykla do wzrostu 170 cm?

Wzrost w centymetrach to dopiero pierwszy trop. Dla wyboru motocykla znacznie ważniejsza jest długość nóg, a konkretnie przekrok, czyli odległość od krocza do podłoża po wewnętrznej stronie uda. Katalogowa wysokość siedzenia podawana w milimetrach mówi tylko, jak wysoko znajduje się kanapa względem ziemi, ale nic nie mówi o tym, jak bardzo „rozjeżdżają” ci się nogi na boki przez kształt motocykla i zawieszenia.

Dwa modele o wartości 790 mm mogą w praktyce dać zupełnie inną możliwość podparcia. Sportowy motocykl z bardzo wąskim przodem siedzenia pozwoli ci dosięgnąć ziemi dużo pewniej niż skuter z tą samą liczbą, ale z grubą i szeroką kanapą. Dlatego suche centymetry są tylko punktem startu, a nie ostatecznym wyrokiem, zwłaszcza gdy masz właśnie około 170 cm i balansujesz na granicy między pełnym podparciem a staniem na palcach.

Dla osoby zaczynającej przygodę z motocyklem bezpieczniejszy jest sprzęt, na którym możesz stabilnie dotknąć podłoża obiema nogami. Nie musi to być od razu cała stopa, choć to daje największy komfort psychiczny. W praktyce bardzo dobrze sprawdza się sytuacja, w której cała jedna stopa stoi płasko, a druga dotyka ziemi przynajmniej przednią częścią, co pozwala ci bez stresu zatrzymywać się, odpychać i cofać motocykl.

Pełne podparcie obiema stopami szczególnie pomaga w mieście, kiedy często stajesz na światłach. Dzięki temu możesz swobodnie przenieść ciężar ciała z jednej nogi na drugą i nie zastanawiasz się przy każdym zatrzymaniu, czy tym razem noga sięgnie do asfaltu. Dla początkującego motocyklisty przy wzroście 170 cm to naprawdę duża ulga.

W praktyce wielu instruktorów jazdy mówi o „magicznej granicy” około 800 mm wysokości siedzenia jako poziomie, po przekroczeniu którego część osób o 170 cm zaczyna mieć już wyraźne trudności z pewnym podparciem. To tylko orientacyjna wartość, nie twarda zasada. Osoba z dłuższymi nogami przy tym samym wzroście poradzi sobie na takim motocyklu znacznie lepiej niż ktoś z krótszymi nogami i dłuższym tułowiem.

Dlatego podczas wyboru sprzętu porównuj to, co jest w katalogu, z tym, co czujesz podczas realnej przymiarki. Zwróć uwagę, jak różne motocykle typu naked, skutery czy sport touringi o tej samej liczbie w milimetrach potrafią się subiektywnie różnić. Jeden model „znika” pod tobą i od razu daje swobodę, inny przy tej samej wysokości wydaje się za duży, bo ma szerokie siodło albo grube boczki baku.

Do tego dochodzi jeszcze jedno ważne zjawisko: zawieszenie zawsze „siada” pod twoim ciężarem. Kiedy wsiadasz na motocykl w pełnym stroju, dokładane jest do masy kierowcy łatwo około 10 kg wyposażenia. Sprężyny uginają się, a rzeczywista wysokość siedzenia spada czasem o kilka centymetrów względem wartości katalogowej, co dla osoby na granicy zasięgu nóg może zrobić ogromną różnicę.

Jeśli masz lekką sylwetkę, motocykl ugnie się mniej i poczujesz go jako wyższy. Cięższy kierowca ten sam model może odebrać jako łatwiejszy w podparciu, bo kanapa realnie znajdzie się niżej. Dlatego porównując dane techniczne, miej w głowie nie tylko liczby, ale też swoją wagę i to, jak zawieszenie danego modelu radzi sobie z obciążeniem.

Jak zmierzyć swój przekrok i dosięg nóg do podłoża?

Przekrok to długość wewnętrznej strony nogi od krocza do podłogi, mierzona „po szwie spodni”. Ten wymiar dużo lepiej niż ogólny wzrost mówi, jak wysoko możesz siedzieć, żeby nadal swobodnie dotykać ziemi. Dwie osoby o 170 cm wzrostu mogą mieć przekrok różniący się nawet o kilka centymetrów i na tym samym motocyklu jedna będzie stała pewnie, a druga tylko na czubkach palców.

Domowy pomiar przekroku jest prosty, jeśli zrobisz go krok po kroku i przygotujesz kilka drobiazgów:

• Stań boso przy ścianie w lekkim rozkroku, przygotuj twardą książkę lub poziomicę oraz taśmę mierniczą w milimetrach.
• Dociśnij książkę do krocza tak, jakbyś siedział na siodle, upewnij się, że jej grzbiet przylega do ściany i trzymasz ją poziomo.
• Poproś drugą osobę, by zmierzyła odległość od podłogi do górnej krawędzi książki, a wynik zapisz jako swój przekrok w milimetrach.

Kiedy znasz już swój przekrok, możesz zestawić go z danymi technicznymi motocykla. Jeśli przekrok jest większy niż katalogowa wysokość siedzenia, masz sporą szansę na swobodne podparcie obiema stopami, szczególnie gdy kanapa jest wąska. Gdy obie wartości są zbliżone, wiele zależy od szerokości siedzenia i tego, jak bardzo siądzie zawieszenie pod twoją wagą. Jeśli przekrok wypada wyraźnie mniejszy niż wysokość kanapy, prawdopodobnie będziesz się podpierał jedną stopą lub końcówkami palców i wtedy wygoda zależy mocno od doświadczenia.

Co daje pełne postawienie obu stóp na ziemi a co stanie na palcach?

Dla osoby zaczynającej jazdę najbardziej komfortowa jest sytuacja, gdy możesz postawić płasko obie stopy po zatrzymaniu motocykla. Takie podparcie daje duże poczucie bezpieczeństwa, bo w każdej chwili możesz przenieść ciężar ciała na lewą lub prawą stronę, lekko się odepchnąć czy poprawić ustawienie motocykla. Łatwiej poradzisz sobie wtedy z niepewnym podłożem, lekkim uskokiembądź koleiną pod kołem.

Kiedy obie stopy stoją stabilnie, cofanie motocykla czy przepychanie go tyłem na miejsce parkingowe przestaje być stresujące. Nie musisz kalkulować, czy odcinek jest idealnie równy, bo masz zapas marginesu nawet wtedy, gdy jedna noga wpadnie w dziurę, a druga zostanie na asfalcie. Dla początkującego motocyklisty o 170 cm wzrostu ta rezerwa bezpieczeństwa bywa ważniejsza niż „dorosły” wygląd wysokiego enduro.

Kiedy stoisz tylko na palcach obu stóp, sytuacja zmienia się w typowy kompromis przy wyższych motocyklach. Nadal możesz kontrolować maszynę, ale każde zatrzymanie wymaga już dokładniejszego planowania miejsca, bo niewielka nierówność pod asfaltem potrafi wytrącić cię z równowagi. Często wygodniejszy bywa układ, w którym jedna stopa stoi płasko na ziemi, a druga tylko delikatnie dotyka podłoża palcami.

Taki sposób podparcia wymaga, żebyś z wyprzedzeniem wybierał stronę, na którą położysz lekko motocykl podczas zatrzymania. To z kolei uczy lepszego przewidywania i „czytania” nawierzchni, ale na początku generuje stres, bo nie masz jeszcze odruchów. Ćwiczenia manewrowe pomagają bardzo, jednak jeśli dopiero zaczynasz, lepiej nie łączyć nauki sprzęgła, hamowania i patrzenia w zakręt z ciągłym lękiem, czy sięgniesz ziemi.

Doświadczeni motocykliści często akceptują stanie na palcach przy wyższych maszynach, zwłaszcza w klasie motocykl typu adventure i enduro. Mają wyćwiczone wyczucie balansu i wiedzą, gdzie absolutnie nie stawać motocyklem. Dla osoby świeżo po kursie prawa jazdy przy 170 cm wzrostu dużo rozsądniej jest szukać konfiguracji bliższej pełnemu podparciu, nawet jeśli oznacza to wybór nieco skromniejszego sprzętu.

Za wysoki motocykl „na siłę” tylko po to, by wyglądał jak duże ADV, często zwiększa stres i ryzyko przewrócenia przy manewrach parkingowych, mimo że w normalnej jeździe prowadzi się bardzo poprawnie.

Jak masa kierowcy i szerokość kanapy zmieniają odczuwalną wysokość motocykla?

Masa kierowcy ma duży wpływ na to, jak odczuwasz wysokość siedzenia, bo zmienia tzw. sag, czyli ugięcie zawieszenia pod obciążeniem. Lżejsza osoba przy tym samym motocyklu mniej „dociśnie” sprężyny, więc motocykl pozostanie wyżej i będzie trudniej sięgnąć stopami do ziemi. Cięższy jeździec ten sam model odbierze jako niższy, bo zawieszenie wyraźnie siądzie i obniży kanapę względem podłoża.

Tę różnicę bardzo widać na motocyklach z miękkim, bardziej komfortowym zawieszeniem, typowych dla turystyki czy motocykl typu adventure. Wraz ze wzrostem wagi kierowcy oraz bagażu tył motocykla potrafi opaść o kilka centymetrów, co poprawia sięganie nogami, ale może wymagać korekty naprężenia wstępnego sprężyn. Dlatego tak istotne jest, żebyś przy przymiarkach oceniał motocykl w realnym obciążeniu, a nie tylko patrzył na liczby z katalogu producenta.

Szerokość i kształt kanapy również potrafią zmienić odczucie wysokości o „połowę numeru”. Bardzo niskie cruisery czy większe skutery mają często szerokie, miękkie siedzenia, które rozpychają nogi na boki. Przy tej samej wartości w milimetrach co wąski naked, sięganie do podłoża może być znacznie trudniejsze, bo twoje biodra są szerzej, a kolana bardziej rozwarte.

Przykładem jest choćby Yamaha X-Max 300 z katalogową wysokością siedzenia około 795 mm. Na papierze wygląda nieźle dla osoby o 170 cm, ale przez szeroką kanapę część kierowców czuje się na nim wyżej niż na niektórych nakedach z pozornie podobnymi liczbami. Z kolei klasyczny motocykl typu cruiser bywa bardzo niski, ale ma tak szerokie siodło, że sięganie ziemi nie jest tak komfortowe, jak sugeruje sucha liczba.

Dla osób o 170 cm wzrostu często wygodniejsze okazują się motocykle z węższą kanapą w przedniej części. Nawet jeśli w danych technicznych widnieje odrobinę większa wysokość siedzenia, wąskie siodło pozwala puścić nogi bardziej w dół niż na boki, dzięki czemu łatwiej dosięgasz ziemi. Ten efekt czuć szczególnie mocno przy motocyklach typu naked średniej pojemności i lżejszych sport touringach.

Przy przymiarkach warto zawsze siadać na motocyklu w pełnym ubraniu motocyklowym, łącznie z butami i spodniami z ochraniaczami, bo taki strój również minimalnie zmienia zakres ruchu nóg i sposób, w jaki dosięgasz do podłoża.

Jakie typy motocykli są wygodne przy wzroście 170 cm?

Przy wzroście około 170 cm najczęściej dobrze sprawdzają się motocykle z umiarkowaną wysokością siedzenia i neutralną, niezbyt ekstremalną pozycją. W praktyce będą to różne motocykle typu naked, część cruiserów i chopperów, wiele skuterów oraz lżejsze motocykle typu sport touring. Na takich maszynach tułów pozostaje w miarę wyprostowany, kolana nie są skrajnie podkurczone, a nogi mają rozsądny zasięg do ziemi.

Motocykle typu adventure i klasyczne enduro zazwyczaj mają wyraźnie wyższe siedzenia oraz większy prześwit, bo są projektowane pod jazdę po dziurach, koleinach i poza asfaltem. To przekłada się na utrudnione podparcie dla osoby o 170 cm, zwłaszcza bez doświadczenia. Często wymagają one albo wersji z obniżonym zawieszeniem, albo obycia z masą i wysokością, dlatego nie zawsze są najlepszym pierwszym motocyklem, choć kuszą wygodną, wyprostowaną pozycją i turystycznymi możliwościami.

Jakie zalety mają motocykle typu naked dla niższych kierowców?

Motocykl typu naked jest często bardzo dobrym wyborem dla osoby średniego lub niższego wzrostu. Siedzisz na nim w neutralnej, wyprostowanej pozycji, z lekkim ugięciem kolan i nadgarstków, bez nadmiernego pochylania do przodu jak na typowej sporcie. Kanapa bywa stosunkowo wąska w przedniej części, więc nogi mogą zejść w dół, a nie rozjeżdżać się szeroko na boki.

Dzięki takiej konstrukcji naked ułatwia panowanie nad motocyklem przy manewrach parkingowych. Zazwyczaj ma też rozsądną wysokość siedzenia, dzięki czemu osoba o 170 cm jest w stanie przynajmniej częściowo postawić obie stopy na ziemi. Tego typu motocykle są projektowane jako uniwersalne – do miasta, krótkich wypadów i pierwszych turystycznych wyjazdów – więc producentom zależy, żeby pasowały wielu sylwetkom.

Wśród nowych nakedów klasy A2/A znajdziesz sporo modeli przyjaznych dla średniego wzrostu. Honda CB 500F ma katalogową wysokość siedzenia około 789 mm, Kawasaki Z 650 około 790 mm, a BMW G310 R i Suzuki SV 650 około 785 mm. Dla większości osób o 170 cm wzrostu te wartości są w zasięgu, szczególnie gdy kanapa jest wąska i zawieszenie pracuje miękko pod obciążeniem.

Do tego dochodzi jeszcze jeden plus: naked jest zazwyczaj lżejszy niż rozbudowane turystyki czy duże adventure, co bardzo pomaga początkującym niższym motocyklistom przy wszelkich manewrach na parkingu.

Co oferują motocykle typu cruiser i chopper przy niższym wzroście?

Motocykl typu cruiser lub chopper niemal zawsze kojarzy się z bardzo niskim siedzeniem. W wielu modelach kanapa znajduje się w okolicach 700 mm, a w niektórych jeszcze niżej. Przykładem może być Harley-Davidson Low Rider S o wysokości siedzenia około 690 mm, na którym osoba o 170 cm bez problemu postawi obie stopy płasko na asfalcie.

Taka pozycja daje ogromne poczucie stabilności przy zatrzymaniu. Cofanie, podparcie na pochyłości czy zatrzymanie w koleinie stają się dużo mniej stresujące, bo masz spory zapas „nogi w zapasie”. Trzeba jednak mieć z tyłu głowy możliwe minusy: wielu cruiserów ma szeroką kanapę, mocno wysunięte do przodu podnóżki oraz dużą masę własną, co przy małej prędkości wymaga już rozsądku i siły.

Długi rozstaw osi i spora masa powodują, że bardzo niskie cruisery potrafią dawać złudne wrażenie łatwości, podczas gdy przy manewrowaniu na ciasnej przestrzeni wymagają naprawdę dobrej techniki.

Czy skuter lub lekki sport touring to dobry wybór na początek?

Skuter jest często świetną opcją dla osoby o 170 cm, która dopiero zaczyna przygodę z jednośladami. Automatyczna skrzynia eliminuje konieczność nauki pracy sprzęgłem, środek ciężkości bywa nisko, a nogi chroni rozbudowana osłona. Wiele skuterów ma też stosunkowo nisko umieszczoną kanapę – przykładowo Yamaha X-Max 300 ma katalogowo około 795 mm – co w teorii dobrze wygląda dla średniego wzrostu.

Przy większych skuterach warto jednak uważnie sprawdzić, jak działa na ciebie szeroka kanapa. Liczba w milimetrach bywa myląca, bo rozłożyste siedzisko może utrudniać pełne postawienie obu stóp na ziemi. Dlatego nie patrz wyłącznie na tabelkę, tylko usiądź na konkretnym modelu, jeszcze zanim wejdziesz w szczegóły typu pojemność czy schowki pod siedzeniem.

Lżejsze motocykle typu sport touring mogą być dobrym kompromisem łączącym trochę turystycznego komfortu z rozsądną wysokością siedzenia. W wersjach obniżonych da się znaleźć atrakcyjne propozycje, jak choćby BMW F 900XR z siedzeniem około 775 mm. Dla osoby o 170 cm to często przyjazna wartość, pod warunkiem że motocykl nie jest zbyt szeroki i dobrze „siada” pod twoim ciężarem.

Na pierwszy sprzęt warto wybierać raczej lżejsze i mniej mocne skutery lub sport touringi, żeby spokojnie oswoić się z masą motocykla oraz manewrowaniem przy małej prędkości.

Jakie modele motocykli warto sprawdzić mając około 170 cm wzrostu

Poniższe przykłady to orientacyjna lista maszyn, które uchodzą za przyjazne dla osób o okolicach 170 cm wzrostu. Zestawienie opiera się na katalogowej wysokości siedzenia oraz praktycznych doświadczeniach użytkowników, którzy opisują, jak łatwo jest im sięgnąć nogami do ziemi na danym modelu.

Dla przejrzystości warto spojrzeć na kilka popularnych modeli pod kątem segmentu i wysokości siedzenia:

Jeśli pogrupujesz motocykle według segmentów, łatwiej wychwycisz te, które warto przymierzyć w pierwszej kolejności:

• Wśród nakedów dla osób o 170 cm dobrze sprawdzają się takie modele jak Honda CB 500F (789 mm), Kawasaki Z 650 (790 mm), BMW G310 R (785 mm) czy Suzuki SV 650 (785 mm), łączące rozsądną wysokość z dość wąską kanapą.
• W segmencie motocykl typu cruiser bardzo niską kanapę ma np. Harley-Davidson Low Rider S (690 mm), który daje ogromny zapas sięgania ziemi nawet przy 170 cm wzrostu, choć wymaga oswojenia z masą i geometrią.
• Wśród skuterów ciekawą propozycją jest Yamaha X-Max 300 (795 mm), która łączy praktyczność z umiarkowaną wysokością, ale wymaga przymiarki ze względu na szerokie siedzisko.
• W klasie sportowej godne uwagi są Honda CBR 500 R (785 mm) oraz Yamaha R3 (780 mm), często akceptowalne dla osoby o 170 cm przy założeniu nieco bardziej pochylonej pozycji.
• Po stronie sport touring na uwagę zasługuje BMW F 900XR (775 mm w wersji obniżonej), łączący turystyczną wygodę z realnym zasięgiem nóg do ziemi.
• W segmencie motocykl typu adventure warto szukać wersji z obniżonym zawieszeniem lub niższą kanapą, jak BMW GS 1250 (800 mm), Triumph 850 sport (820 mm) czy Honda Africa Twin (825 mm), pamiętając, że wymagają one już większego obycia.

Podane wartości wysokości siedzenia pochodzą z danych producentów i mogą różnić się w zależności od rocznika, wersji wyposażenia czy zastosowanej kanapy. Zawsze przed zakupem sprawdź aktualną specyfikację konkretnego egzemplarza, a najlepiej skonsultuj ją z salonem lub serwisem danej marki.

W praktyce osoby o wzroście około 170 cm bardzo dobrze radzą sobie także na mniejszych pojemnościach, zwłaszcza w przedziale 125–300 cm³, w klasie naked, skuter i lekkie sportowe. Te motocykle zwykle mają umiarkowaną wysokość siedzenia, niewielką masę i przyjazną geometrię, dzięki czemu łatwiej opanować podstawy jazdy i manewrów w ciasnych miejscach.

Sama wysokość kanapy nie powinna być jedynym kryterium wyboru, bo liczy się też łączna masa motocykla, szerokość, promień skrętu oraz pozycja kierowcy za kierownicą.

Jak dopasować motocykl do niższego kierowcy bez utraty bezpieczeństwa?

Dopasowanie motocykla do osoby o 170 cm wzrostu możesz osiągnąć na dwa sposoby: wybierając od razu model o przyjaznej geometrii lub wprowadzając rozsądne modyfikacje poprawiające podparcie nóg. Każda ingerencja w motocykl powinna jednak uwzględniać bezpieczeństwo, homologację oraz fabryczną geometrię, bo zbyt agresywne zmiany potrafią zepsuć prowadzenie i stabilność przy wyższych prędkościach.

Istnieje kilka podstawowych metod, które pomagają obniżyć lub lepiej dopasować motocykl do niższego kierowcy bez przesady:

• Wybór fabrycznych wersji „low” lub z obniżonym zawieszeniem, dostępnych np. w segmencie motocykl typu adventure czy sport touring, gdzie producent od razu przewidział niższą kanapę i zmienioną geometrię.
• Regulacja napięcia wstępnego sprężyn zawieszenia (tzw. preload), zastosowanie niższej fabrycznej kanapy albo jej przeprofilowanie i zwężenie u dobrego tapicera, żeby łatwiej sięgać nogami do ziemi.
• Użycie butów motocyklowych z nieco grubszą, sztywną podeszwą, które dodają kilka milimetrów zasięgu, bez ingerencji w konstrukcję pojazdu i bez ryzyka utraty homologacji.
• Stosowanie markowych zestawów obniżających zawieszenie tylko po konsultacji z serwisem, gdy łagodniejsze metody nie wystarczają i gdy wiesz, jak taka modyfikacja wpłynie na prześwit i zachowanie motocykla.

Nadmierne obniżenie motocykla może mieć kilka nieprzyjemnych skutków ubocznych. Zmniejsza się prześwit, więc szybciej zahaczysz podnóżkami w zakręcie, co bywa zaskakujące dla mniej doświadczonych kierowców. Zawieszenie może pracować poza zakresem, do którego zaprojektował je producent, przez co motocykl gorzej wybiera nierówności i może stać się mniej stabilny na wybojach albo przy większych prędkościach.

Dlatego najlepiej zaczynać od mniej inwazyjnych rozwiązań, takich jak regulacja napięcia wstępnego, wybór fabrycznej niższej kanapy lub delikatne zwężenie siedziska. Dopiero jeśli to nie wystarcza, warto rozważyć zestawy obniżające zawieszenie, ale po rozmowie z doświadczonym serwisem, który potrafi ocenić, jaki wpływ będą miały na prowadzenie twojego konkretnego modelu.

Nie obniżaj motocykla „do oporu” tylko po to, by postawić całe stopy na ziemi, jeśli oznacza to mocne pogorszenie prześwitu i prowadzenia; rozsądniejszy jest kompromis i konsultacja z mechanikiem lub instruktorem jazdy, który zna dany model z praktyki.

Możesz też poprawić komfort niższego kierowcy prostymi trikami, które nie wymagają grzebania w zawieszeniu. Wiele daje dobranie odpowiedniego obuwia z twardą, nieco wyższą podeszwą oraz praca nad techniką zatrzymywania: wybieranie możliwie płaskiego miejsca, unikanie kolein i studzienek, świadome przenoszenie ciężaru ciała na stronę, po której chcesz się podeprzeć. Ważna jest także prawidłowa regulacja klamek i manetek, żeby przy twojej pozycji na motocyklu wszystko było łatwo dostępne.

Wszystkie zmiany powinny być wykonane tak, aby nie kolidowały z homologacją motocykla i były przeprowadzone zgodnie ze sztuką serwisową.

Jak początkujący o wzroście 170 cm mogą ćwiczyć manewry na motocyklu?

Niezależnie od tego, jak wysoki jest twój motocykl, przy wzroście około 170 cm możesz bardzo poprawić poczucie bezpieczeństwa dzięki celowym ćwiczeniom na placu lub pustym parkingu. Trening manewrów przy małej prędkości pozwala oswoić masę motocykla, nauczyć się podparcia jedną i obiema nogami oraz zobaczyć, gdzie naprawdę kończy się twój zasięg, a gdzie zaczyna się niepotrzebny strach.

Na początek warto wprowadzić kilka prostych ćwiczeń, które rozwijają wyczucie równowagi i kontroli przy niskiej prędkości:

• Wielokrotne ruszanie i zatrzymywanie z kontrolowanym podparciem raz jednej, raz obu nóg, tak abyś nauczył się świadomie wybierać stronę podparcia.
• Jazda bardzo wolnych ósemek i ciasnych nawrotów, z użyciem półsprzęgła i lekkiego gazu, co pomaga poczuć balans motocykla i jego reakcje w małym promieniu skrętu.
• Slalom między pachołkami przy niewielkiej prędkości, z delikatnym użyciem tylnego hamulca, który stabilizuje motocykl bez nadmiernego przechyłu.
• Cofanie motocykla zarówno siedząc w siodle i odpychając się nogami, jak i stojąc obok maszyny, aby poznać jej realną masę i zachowanie na różnych nawierzchniach.

Dobrym nawykiem jest trening przewidywania miejsca zatrzymania. W czasie jazdy po placu lub pustym parkingu celowo wybieraj punkty, w których chcesz stanąć, ale zwracaj uwagę, czy fragment jest płaski, czy ma skos lub koleinę. Staraj się tak przenieść ciężar ciała, aby pewnie oprzeć tę nogę, po której stronie teren jest niżej, a koło motocykla nie ląduje w dziurze ani na krawędzi studzienki.

Na początku najlepiej ćwiczyć krótkimi seriami na znanym, równym podłożu. Ubierz pełne ochraniacze, kask i rękawice, a do tego poproś kogoś bliskiego, aby był w pobliżu i pomógł, gdyby motocykl miał się położyć. Sama świadomość, że masz asekurację, znacznie obniża stres i pozwala skupić się na zadaniu, a nie na wizji bolesnej wywrotki.

Dużą wartość mają także zajęcia z instruktorem – czy to w ramach kursu prawa jazdy, czy szkoleń doskonalenia techniki jazdy. Doświadczony szkoleniowiec potrafi pokazać indywidualne techniki dla niższej osoby: sposób zsiadania z motocykla, bezpiecznego podnoszenia go z ziemi, zatrzymywania z lekkim skrętem kierownicy czy świadomego używania tylko jednej nogi do podparcia, gdy druga musi pozostać na hamulcu.

Na pierwszych treningach warto świadomie przećwiczyć kontrolowane „położenie” motocykla na stojąco z asekuracją, nauczyć się bezpiecznego podnoszenia maszyny własnymi siłami i zaakceptować, że wolny paciak to element nauki, a nie powód do wstydu.

Do takich ćwiczeń manewrowych dobrze jest wracać regularnie także po zdobyciu pierwszych kilometrów, bo to właśnie one najmocniej budują pewność siebie niższego motocyklisty.